این نیز بگذرد...

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

                 همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

 شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                 شدم آن عاشق دیوانه که بودم

 در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

                 باغ صد خاطره خندید

                          عطر صد خاطره پیچید

 یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

                                  پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

                                                              ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

 تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

                               من همه محو تماشای نگاهت

  شب و صحرا و گل و سنگ

                  همه دلداده به آواز شباهنگ

 یادم آید تو به من گفتی :

                        از این عشق حذر کن!

                                    لحظه ای چند بر این آب نظر کن

 آب آیینه عشق گذران است

                      تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

                                        باش فردا که دلت باد گران است!

                                                     تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

 با تو گفتم حذر از عشق ندانم

                          سفر از پیش تو هرگز نتوانم . نتوانم

 روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

               چون کبوتر لب بام تو نشستم

 تو به من سنگ زدی

                     من نه رمیدم نه گسستم

 باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق؟ ندانم  . نتوانم

 اشکی از شاخه فرو ریخت

                مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

                                      اشک در چشم تو لرزید

                                                ماه بر عشق تو خندید

 یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

                           پای در دامن اندوه کشیم 

                                     نگسستم نرمیدم

 رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

                                      نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

                                                                 نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما

به چه حالی من از آن کوچه گذشتم......

ناز نگاهی که گاه فرو افکنده شدن نمی داند

                        تسهیم به نسبت عادلانه نیست٬ تسخیر شود!!!

قلمت را بردار٬

                 ساعت مرسوم زمانت را بنویس!

                                         سَندت را بردار٬

                                                            نام من را بنویس٬ نام خود را بنویس...

و یک خطّ بلند...

           به بلندای دیوار تنهایی‌ام بین این دو نام گذار...

                                      تا که پیدا نشود بر من و قلبم چه گذشت!!!

اشک  خونین  چشم خونبارم از من٬

                                                اشارت‌های خوشایند و آیینه نگاهم از تو...

انسداد قلب و سکته و دردش از من٬

                                                گرمی و سرخابه خون درونش از تو...

تَرکهای عمیق و فرسوده لبهایم از من٬

                                                  خنده تلخ و دروغینش از تو...

                                                   شوق رهایی از دنیای سنگدل است...

که اگر جهنّم مأمن این تن باشد٬

                                 دستِ کم تن می‌سوزد و روح آرام است

                                                                      که چه حاصل باشد از آرامش تن!؟!

خودکشی یعنی خود را در خویشتن طرد کنی...

                                                            عشق خود را بُکُشی٬ خاطره‌ها سرد کنی...

که اگر مدفن عشق دل باشد٬

                                   خنجری می‌باید...

                                                           که تهی سازدش از هر چه دروست!!!

آستینِ جرأت را تا جسارت می‌زنم بالا...

                                                      پرچم صبر را تا بی‌قراری می‌آورم پایین!!!

 خاکستر سوزان دلم بر سر خود می‌ریزم٬

                                                  خود را بی‌خود شده از خویشتن و خویش دشمنِ خود می‌بینم !

می‌شوم در گور افکارم نگون٬

                    می‌زنم خنجر دل٬ غرق شود تن در جوی خون٬

                                                                  می‌شود کم‌ رنگ و کم‌ رنگتر دنیای دون!!!

                                 "خودکشی عادت دیرینه من خسته دل است..."         

تا کنون بوده‌ات روزی که برای بیان احساس

                       مخزن قافیه‌ات رو به اتمام رود؟

                                                 قلم پُرتوان ذوقت...

                                                           شده یکبار به تاراج کسالت برود؟

و تو ای بی‌خبر از روزگارِ روزت:

تا به حال اتّفاق افتاده؟

            هنگام به حماقت زدن روح و دلت

                                        دست وپایت لرزد...

                                         نقشه‌ات بر آب رود...

شده یک روز مسکین آرامش بشوی؟

پیدا خواهیم کرد و مهربانی

 دست زیبایی را خواهد گرفت.

روزی که کمترین سرود

بوسه است

و هر انسان

 برای انسان

برادری است

روزی که دیگر در خانه هایشان را نمی بندند.

قفل

 افسانه ای است

و قلب

برای زندگی بس ...

روزی که معنای هر سخن

دوست داشتن است

تا تو بخاطر آخرین حرف

به دنبال سخن نگردی

 روزی که آهنگ هر حرف

زندگی است

تا من بخاطر آخرین شعر

رنج جستجوی قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانه ای است

 تا کمترین سرود بوسه باشد.

روزی که تو بیایی

 برای همیشه بیایی

 و مهربانی با زیبایی یکسان شود

روزی که ما برای کبوترهایمان دانه بریزیم...

ومن آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی

 که دیگر

 نباشم...

از کنار پنجره به بیرون می نگرم گویی آسمان خورشیدی دیگر می خواهد و به انتظار نشسته است

دستهای خسته روز خورشید را به بیکرانها میبرند و آسمان ماه را فریاد میزند

در سکوت تنهایی فریادی در درونم نهفته است که با سکوت هم آمیخته گشته است

دفتر م را باز میکنم

در آغاز نوشته ام به نام خداست

جوانه های انتظار در دفترم به شکوفه نشسته اند

دفترم سر شار از عطر شکوفه هاست

درختان و گلها همیشه شاداب و زنده اند

دفترم همیشه بهاری است

زردی و سیاهی در آن نیست

زندگی در آن همیشگی است

دوست داشتن تو تا دیوانگی

تنها حقیقت دفترم است

بذر جنون و شیدایی را

در تمام صفحاتش کاشته ام

ولی هر آغازی پایان دارد

پایان با تو بودن چیست؟

چگونه آن را  نقاشی کنم؟

باید غروبی ترسیم کنم

ولی غروبم چه بی رنگ است

کاش اشکهایم به رنگی دیگر بود

غروب رنگ سرخ میخواهد

سرخی آن در درون رگهایم نهفته است

آسمان دفترم  چه گلگون شده است

رنگی که از وجود خسته ام بر آن کشیده ام

در انتهای صفحه آن چنین نگاشتم

آغاز بی تو بودن

پایان زندگانی  من است

                    که چرا باید نفس را درون و سپس بیرون داد؟

                    که اصلاً فلسفه زیستن من در چیست؟

                                                            من از این عمر دراز به ستوه آمده‌ام!!!

و کدامین ساحل آرامش؟

                    تن مخدوش مرا

                                        بی‌انگیزه و بی‌قصد در پناه خود می‌گیرد!

و کدامین مرهم؟

                    زخم‌های مرا

                                    بی‌ترس عفونت در بر خود می‌گیرد!

و مرا نیست تک درختی...

                    که تن غم سوخته‌ام را از خورشید...

                                                            بی‌دغدغه و بی‌مزد حمایت سازد!!!

تن آزرده و مجروحم را

            می‌سپارم بر موج

                       که مرا بر ساحل آرامش روحم ببرد...

                                 ای دریغا

                                           سنگ‌های فرسایش

                                                       راه آرام عبورم را

                                                                 بر من و روح و تنم می‌بندند!!!

و یک برخورد سنگین...

              و گشایش چشم‌های غمگین...

                                      و حسرت یک لحظه رویای رنگین!!!

ای دریغا در سقوط زندگی افتادم...

                                           از چاله در آمدم و بر چاه افتادم...

                        کاش یک دم٬ دم می‌رمید از بازدم!!!